Stroje Historyczne – Bonumsartores.com
Płaszcze średniowieczne były praktyczną odzieżą wierzchnią noszoną przez różne grupy społeczne. Chroniły przed chłodem, wiatrem i deszczem, sprawdzając się podczas podróży, pielgrzymek oraz codziennego użytkowania.
Prezentowany model krojony jest z pełnego koła, dzięki czemu jest obszerny i pozwala dokładnie okryć sylwetkę. Długość płaszcza sięga do połowy łydki.
Szyty z wełny i wykończony lnianą podszewką, najczęściej w naturalnych odcieniach. Zapinany z przodu na 10 guzików – w standardzie cynowych lub materiałowych.
Materiał: wełna, podszewka lniana
Datowanie: XIII–XVI wiek
W standardzie szycie maszynowe z ręcznym wykończeniem widocznych elementów.
Na zamówienie możliwe jest pełne szycie ręczne, wybór innej wełny z katalogu Woolsome oraz zastąpienie lnianej podszewki wełnianą.
Produkt wykonywany na indywidualne zamówienie, dopasowany do Twoich wymiarów.
2400,00 zł – 2500,00 złZakres cen: od 2400,00 zł do 2500,00 zł
Płaszcze i nakrycia wierzchnie w średniowieczu
W średniowieczu płaszcze stanowiły nieodłączny element garderoby, noszony przez wszystkie warstwy społeczne. Ich podstawową funkcją była ochrona przed chłodem, deszczem i wiatrem, ale równie ważne było znaczenie symboliczne i estetyczne — płaszcz mógł świadczyć o statusie, przynależności stanowej czy nawet pełnionej funkcji.
W XII i XIII wieku dominowały proste formy płaszczy o kroju półkolistym lub prostokątnym, zapinane na fibulę lub wiązane na ramieniu. Popularne były płaszcze typu surcot, cappa i mantle, często bez rękawów, zakładane na tunikę i sięgające do kostek. Tkaniny były przeważnie wełniane, gęsto tkane, czasem podszyte lnem lub futrem dla lepszej izolacji. U zamożnych osób płaszcze zdobiono haftem, obszyciami z futra i ozdobnymi zapinkami.
W XIV wieku zaczęły pojawiać się bardziej zróżnicowane kroje, często dopasowane do sylwetki. Płaszcze nabierały elegancji i stawały się elementem mody dworskiej. W XV wieku szczególną popularność zdobyła houppelande – obszerne nakrycie wierzchnie z głębokimi fałdami, wysokim kołnierzem i szerokimi rękawami, nierzadko ozdobione futrem lub wycinanymi krawędziami. W tym okresie płaszcze szyto z wysokogatunkowych sukien i aksamitu, podkreślając bogactwo i pozycję noszącego.
Nakrycia wierzchnie towarzyszyły ludziom w każdej sytuacji – od codziennych zajęć po uroczystości i podróże. Wersje praktyczne, jak opończe czy płaszcze z kapturem, zapewniały ochronę w trudnych warunkach, natomiast stroje ceremonialne stanowiły wyraz prestiżu i stylu epoki.
Szczególne znaczenie miały płaszcze zakonów rycerskich, takich jak templariusze, joannici czy krzyżacy. Ich kroje były proste i funkcjonalne, lecz wyróżniały się barwami i symbolami – najczęściej białym lub czarnym suknem z charakterystycznym krzyżem. Płaszcz zakonny był nie tylko ubiorem, lecz także znakiem przynależności, godności i służby.

Rekonstrukcje średniowiecznych płaszczy, inspirowane oryginalnymi znaleziskami i źródłami ikonograficznymi, znajdziesz w naszej pracowni.



