Historia nogawic i nogawiczek w średniowieczu

W średniowieczu okrycie nóg stanowiło nieodłączny element ubioru zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Początkowo nogawice pełniły funkcję praktyczną – chroniły przed chłodem i otarciami – jednak z czasem, jak to w pełnym symboli średniowieczu, stały się również częścią stroju podkreślającą status i modę epoki.

Nogawice średniowieczne szyto najczęściej z wełny, dopasowując je do kształtu nogi. Mocowano je do pasa za pomocą troczków lub specjalnego pasa gacnego. W miarę rozwoju kroju nogawice stawały się coraz bardziej przylegające i ozdobne – w XIV i XV wieku modne były nawet nogawice w dwóch kontrastowych kolorach. Zaczęły też przyjmować formę spodni, poprzez połączenie nogawek i pojawienie się saczka.

U kobiet, których suknie zakrywały nogi, pojawiały się damskie nogawiczki – cienkie, dopasowane pończochy z  wełny. Sięgały zazwyczaj do kolan i wiązane były podwiązkami. Nogawiczki zapewniały ciepło i wygodę podczas podróży czy chłodniejszych dni.

Stroje historyczne inspirowane średniowieczem często nawiązują do tych form, oddając dawny sposób szycia i mocowania nogawic. To jeden z najbardziej charakterystycznych elementów średniowiecznej garderoby, łączący funkcjonalność z elegancją.

W naszej pracowni odtwarzamy nogawice średniowieczne i damskie nogawiczki na podstawie źródeł ikonograficznych i znalezisk archeologicznych. Dbamy o historyczną dokładność kroju, ręczne wykończenie i odpowiedni dobór tkanin – tak, by każdy element stroju oddawał ducha epoki.