Historia mody męskiej w średniowieczu – cottehardie

W średniowieczu odzież męska ewoluowała od prostych tunik wczesnego średniowiecza do coraz bardziej dopasowanych i ozdobnych strojów późniejszych wieków. Podstawowym elementem garderoby była odzież wierzchnia, noszona zarówno w codziennym życiu, jak i podczas uroczystości. Były to m.in. tuniki, luźne płaszcze, houppelande czy surcoty, które chroniły przed zimnem i deszczem, a jednocześnie odzwierciedlały status społeczny właściciela.

Szczególne znaczenie w modzie męskiej zyskała cottehardie – dopasowana tunika noszona w XIV wieku, jako efekt mody przejściowe, gdy stroje stawały się bardziej przylegające do ciała.

Cottehardie była strojem obcisłym, o dopasowanym kroju, co pozwalało podkreślić sylwetkę. Z czasem stawała się coraz krótsza. W bogatszych wersjach używano luksusowych tkanin, takich jak aksamit czy sukno, zdobionych haftami, futrem lub lamówkami. Cottehardie mogła być noszona samodzielnie lub pod płaszczem i stała się symbolem elegancji oraz przemyślanej mody męskiej w późnym średniowieczu. Często noszone również z tippetami, czyli dekoracyjnymi, długimi i wąskimi paskami materiału, przyszywanymi do rękawów lub brzegów szatek średniowiecznych

Odzież średniowieczna była jednocześnie praktyczna i reprezentacyjna – chroniła przed warunkami atmosferycznymi, a bogate tkaniny i zdobienia pozwalały mężczyznom wyrazić status, pozycję społeczną i przynależność do określonej warstwy lub dworu.