Ubiór męski w średniowieczu – krótka historia

Ubiór męski w średniowieczu zmieniał się wraz z epokami, lecz przez stulecia jego podstawą pozostawała tunika – uniwersalny element noszony zarówno przez chłopów, jak i rycerzy.

We wczesnym średniowieczu tunika była prosta, luźna i sięgała kolan lub łydek. Szyta z lnu lub wełny, przewiązywana pasem, stanowiła codzienny strój większości mężczyzn. W chłodniejsze dni nakładano drugą, grubszą tunikę i płaszcz spięty fibulą.

W XII–XIII wieku pojawiły się bardziej dopasowane kroje z klinami i wszywanymi rękawami, które pozwalały na swobodę ruchów, a jednocześnie podkreślały sylwetkę. Zamożniejsi zdobili swoje tuniki haftami i obszyciami.

W późnym średniowieczu (XIV–XV w.) tuniki stawały się coraz krótsze i ciaśniejsze, często zapinane na guziki, aż w końcu ustąpiły miejsca dubletom i kaftanom. Mimo to klasyczna tunika pozostała symbolem średniowiecznej prostoty i funkcjonalności.

Tunika z Bockstein to wyjątkowy przykład średniowiecznej odzieży, który dostarcza cennych informacji o kroju i technikach krawieckich stosowanych w XIV wieku. Odkryta wraz ze szczątkami tzw. człowieka z Bocksten (Bocksten Man) w szwedzkich bagnach.

Tunika miała prosty, ale funkcjonalny krój – składała się z kilku kawałków tkaniny zszytych w taki sposób, aby zapewnić swobodę ruchów. Jej charakterystyczną cechą były wstawiane kliny, które poszerzały dolną część odzieży, oraz dopasowane rękawy, pozwalające na wygodne noszenie podczas pracy i podróży. Była to praktyczna część garderoby zarówno dla chłopów, jak i mieszczan, stanowiąca podstawę ówczesnej mody średniowiecznej.

Tunika średniowieczna dziś
W rekonstrukcji historycznej tunika to podstawowy element stroju – wygodny, estetyczny i wierny dawnym wzorom. W naszej pracowni szyjemy tuniki z naturalnych tkanin: lnu i wełny, w oparciu o źródła archeologiczne i ikonograficzne. Każda z nich oddaje klimat epoki i doskonale sprawdza się zarówno w codziennych stylizacjach historycznych, jak i podczas wydarzeń rekonstrukcyjnych.