Ubiór męski w średniowieczu – krótka historia

Ubiór męski w średniowieczu zmieniał się wraz z epokami, lecz przez stulecia jego podstawą pozostawała tunika – uniwersalny element noszony zarówno przez chłopów, jak i rycerzy.

We wczesnym średniowieczu tunika była prosta, luźna i sięgała kolan lub łydek. Szyta z lnu lub wełny, przewiązywana pasem, stanowiła codzienny strój większości mężczyzn. W chłodniejsze dni nakładano drugą, grubszą tunikę i płaszcz spięty fibulą.

W XII–XIII wieku pojawiły się bardziej dopasowane kroje z klinami i wszywanymi rękawami, które pozwalały na swobodę ruchów, a jednocześnie podkreślały sylwetkę. Zamożniejsi zdobili swoje tuniki haftami i obszyciami.

W późnym średniowieczu (XIV–XV w.) tuniki stawały się coraz krótsze i ciaśniejsze, często zapinane na guziki, aż w końcu ustąpiły miejsca dubletom i kaftanom. Mimo to klasyczna tunika pozostała symbolem średniowiecznej prostoty i funkcjonalności.

W XIII wieku tunika była podstawowym elementem ubioru zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Stanowiła długą, prostą szatę z rękawami, szytą z kilku pasów tkaniny i poszerzaną klinami po bokach, co zapewniało swobodę ruchów. Najczęściej wykonywano ją z lnu lub wełny, w zależności od statusu i pory roku.

Męskie tuniki sięgały kolan lub połowy uda i noszono je z pasem, natomiast kobiece były dłuższe – aż do kostek – i często dopasowane w talii. W wyższych warstwach społecznych zdobiono je lamówkami, obszyciami z jedwabiu lub kontrastową podszewką.

Tunika średniowieczna dziś
W rekonstrukcji historycznej tunika to podstawowy element stroju – wygodny, estetyczny i wierny dawnym wzorom. W naszej pracowni szyjemy tuniki z naturalnych tkanin: lnu i wełny, w oparciu o źródła archeologiczne i ikonograficzne. Każda z nich oddaje klimat epoki i doskonale sprawdza się zarówno w codziennych stylizacjach historycznych, jak i podczas wydarzeń rekonstrukcyjnych.

Anglia, XIII wiek